Op een vrijdag niet al te lang geleden was ik heerlijk bij een klant aan het werk. Je kent het wel, keihard knallen om een deadline te halen. Omdat ik graag nauwkeurig te werk ga ing er best wat tijd in zitten. Ik had vroeg naar huis kunnen gaan, maar dan zou het probleem alleen maar naar voren geschoven worden.Dus ik besloot het maar even af te Met het verstrijken van de tijd werd het langzaam rustiger in het gebouw.

Op een gegeven moment was ik klaar. Eindelijk! Het was ruim 8 uur ‘s avonds. Op vrijdagavond is dat zelfs voor een workaholic best laat. Nog even snel iets testen en toen was het tijd om mijn tas in te pakken. Daarna beginnen aan de aardig lange wandeltocht door het gebouw om bij de uitgang te raken. Toen ik daar bijna aan was gekomen begonnen er sirenes te loeien. Hmmm, het alarm stond kennelijk al aan. Ondanks het oorverdovend lawaai besloot ik door te lopen naar de uitgang. Daar was helaas niemand meer aanwezig…

Ik dacht, er zal vast iemand komen kijken waarom het alarm afgaat. Na 5 minuten wachten en ondertussen twee keer opnieuw het alarm getriggerd te hebben vond ik het welletjes. Er kwam maar niemand en ook een telefoonnummer dat in geval van nood gebeld kon worden werd niet opgenomen. En toen?

Natuurlijk! Toen schoot het me te binnen dat er ook nog een andere organisatie in het gebouw gehuisvest was. Wellicht was bij hen de deur nog open. Na weer een paar minuten wandelen kwam ik in het andere gedeelte van het gebouw. Hier loeide tenminste geen sirenes. Uiteindelijk kwam ik bij de andere ingang. En ja, hier zat nog een bewaker. Ik legde uit wat er gebeurd was en hij liet me naar buiten.

Buiten aangekomen kwam er precies een politie auto aangereden. De politie is je beste vriend, maar toch wilden ze even weten wat ik daar deed. Nadat ze mijn verhaal aangehoord hadden en mijn legitimatie gecontroleerd hadden mocht ik weer gaan.

Met een pieptoon in mijn oren kon ik eindelijk van het weekend gaan genieten.